Jeab ~ KiA's profile~~BitchY JeaB~~BitchY Ki...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
~~BitchY JeaB~~BitchY KiA~~Dear Diary!!* * ต้อนรับบ้านใหม่ เข้ามาได้ ไม่ต้องกดออด * * July 08 เรื่องหมาๆชี้แจง :
สืบเนื่องจากได้ไปเยี่ยมเยือนสเปซ นางสาว ภานุช ณ ชิเซโด้...จึงให้รำลึกถึงเพื่อนตัวนึง ที่อยู่ด้วยกันเป็นช่วงเวลาสั้นๆ
จึงได้ทำการเม้นเพื่อนด้วยข้อความที่จะได้เห็นจากบรรทัดหลังเส้นประนี้
แต่เนื่องจากเมื่อพิมเสด เห็นว่า มันเป็นอะไรที่ไม่ควรใช้พื้นที่ไซเบอร์ของชาวบ้าน จึงได้ก็อปมาไว้ที่สเปซตีวเอง
ดังนั้น...ขอเชิญเพื่อนๆที่เข้ามาหน้านี้ ได้ย้อนไปอ่านที่หน้าของเพื่อนแนนด้วย ก็จะเห็นเป็นการดี
หรือเพื่อนๆที่มาจากหน้าสเปซของภานุช สเปซสีชมพูนี้ก็ยินดีต้อนรับดีด้วยซาบซึ้งยิ่ง
อย่างไรก็ตาม ไม่ขอทำลิงค์ของภานุชไว้ เพราะมั่นใจว่าเธอต้องเข้ามาเม้นท์ ฉะนั้น คลิกที่ลิงค์จากเม้นเทอได้เลย
- จบการชี้แจง -
------------------------------------------------------------------------------------------
อ่านแล้วคิดถึง " ไอ้บึก " ( ไม่ใช่ปลาบึก มันเป็นชื่อหมาจ่ะ )
มันอยู่กะนิดถา*ตั้งแต่จำความได้ ง่ายๆคืออยู่กะที่บ้านมาก่อนนิดถาเกิด
มันเป็นหมาเรขาคณิต สามารถมองได้เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า หรือใครจะมองเป็นทรงกระบอกสั้น ก็ไม่ผิด
แต่ทั้งๆที่ขาสั้นและตัวเตี้ยลากดินแบบนั้น มันก็มักจะกลายเป็น "ม้า" มิใช่ "หมา" สำหรับนิดถาอยู่เรื่อย
...เพราะนิดถาชอบนั่งหลังมันแบบขาคู่ (เหมือนเจ้าหญิง - -" ) แล้วก็ให้มันลากสังขารอย่างน่าเวทนาเดินวนไปมาอยู่ที่โรงรถ ก่อนรถนักเรียนจะมารับนิดถาไปส่งโรงเรียนอนุบาล ( อา..นึกแล้วชั้นช่างเป็นหญิงบาปหนาจิงๆ รังแกได้แม้แต่สัตว์เลี้ยงแก่ๆ )
สรุปก็คือ วันนึงนิดถาเดินออกมารอรถรับส่งที่โรงรถตามปกติ และเตรียมจะเอาก้นตัวเองประทับที่หลังมัน แต่ปรากฎว่าอาการมันเหมือนป้าแบล็ค*ไม่มีผิด หอบ คราง แต่ไม่ร้องโหยหวนนะ
และภาพที่ติดตาเด็กอนุบาล2 คือ มันพยายามจะลุกขึ้นยืนตอนที่หันมาเห็นนิดถา แต่ขาหลังมันไม่ไหว ( เหมือนป้าแบล็คอะเกน) แล้วมันก็พยายามอยู่หลายครั้ง พร้อมกับเห่าเหมือนจะบอกนิดถาว่า " รอแป๊บนะ ...เด๋วให้ขี่เหมือนเดิมฮับ"
จากตอนแรกที่คิดว่ามันคงทำเนียนจะอู้ ไม่มาให้ขี่ ( ไม่เชื่อใจหมาตัวเอง อันนี้เหมือนภานุช*) - -
นิดถาเริ่มใจคอไม่ดี เลยตะโกนเรียกแม่ และก็ได้รู้ว่า... มันกำลังจะตาย
เด็กอนุบาลคนนึงที่คิดว่า สิ่งมีชีวิตเช่นสัตว์เลี้ยง น่าจะเหมือนเครื่องใช้ไฟฟ้าคืออยู่ยั้งยืนยง ไม่มีเจ็บป่วย
ก็รู้สึกสติแตกเล็กๆกับภาพตรงหน้า เริ่มเบะปากร้องไห้ตอนที่ไปนั่งใกล้ๆมัน
ยิ่งนั่งใกล้ๆก็ยิ่งเห็นอาการชัดเจน ตัวสั่น น้ำลายไหลเยอะผิดปกติ และร้องหงิงๆตลอดเวลาสลับกับอาการหอบ
แต่อาการไหนก็ไม่เท่า...นิดถาเห็นน้ำตามันไหล ทั้งเห็นและเปียก ที่เปียกเพราะตอนนั้นมันพยายามไถตัวที่ลุกไม่ไหวมาใกล้ๆและใช้ขาหน้าของมันยันตัวขึ้นและ...เอาหัวมาพาดบนตักเจ้าของสเปซคนนี้
นิดถาจำได้ว่า ช่วยประคองหัวมันตอนที่เห็นมันพยายามจะมาพาดตัก และมือที่ประคองมันก็ไม่ได้ปล่อยจากหัวไอ้บึกเลยจนกระทั่ง มันร้องหงิงครั้งสุดท้าย หยุดหอบ..และปิดตาลง
ภาพไอ้บึกที่เอี้ยวคอมองเราแล้วน้ำตาก็ไหลออกมา แล้วก็หันกลับไป กะพริบตาถี่ๆสลับกับหลับตาบ้าง ทำให้นิดถารู้สึกเป็นครั้งแรกว่า ไอ้บึกแก่มากแล้ว แล้วมันก็เหนื่อยมากด้วย รู้สึกเป็นครั้งแรกจิงๆ ว่าสิ่งมีชีวิต...มีชีวิต..และความรู้สึก
ไอ้บึกถูกฝังที่ใต้ต้นมะม่วง ซึ่งต่อมาออกดอกออกผลจนกินไม่ทัน ถึงแม้ช่วงแรกๆ จะไม่กล้าไปปีนต้นมะม่วงต้นนั้นเล่นอยู่พักนึง เพราะกลัวผีไอ้บึกที่อยู่ข้างล่าง แต่ต่อมาก็เริ่มชินและกินมะม่วงอย่างเอร็ดอร่อย ( ย่อหน้านี้ เล่าทำไมหรอ?)
วันนี้ภานุชเสียป้าแบล็คไป ทำให้นิดถาที่ไม่ได้เลี้ยงหมาซะนาน รู้สึกอยากจะเลี้ยงอีกครั้ง
และถึงแม้มดแดงและดำ* จะน่ารักและตลกขนาดไหน แต่ไม่รู้ทำไม ตอนที่ไปบ้านภานุชครั้งแรกนิดถารู้สึกเอ็นดูเจ้าป้ามากกว่าใคร จำได้ว่าเคยต่อว่าต่อขานว่า ไม่เห็นหนูเล่าถึงเจ้าสังกะตังนี่เท่าไหร่เลย ลำเอียง ลำเอียง ทั้งที่มันแบ๊วดีออก
... แล้วคืนนี้จะแผ่เมตตาให้นะ แบล็คนะ..
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
ดัชนี
* นิดถา = ขนิษฐา สืบค้นจากฐานข้อมูลแล้ว พบว่าเป็นชื่อตามบัตรปชช.ของเจ้าของสเปซ
* ป้าแบล็ค = ชื่อสัตว์เลี้ยงอายุมาก ประเภทหมา ของภานุช และพึ่งจะหลับไปเมื่อไม่นานนี้
* ภานุช = ชื่อเจ้าของเจ้าแบล็ค และเป็นเพื่อนก๊วนแก็งค์ของเจ้าของสเปซ
* มดแดงและดำ = มดแดะ และ มดดำ ชื่อสัตว์ประเภทหมาอีกสองตัว ของภานุช เป็นหมาแนวๆ
June 08 จดหมายครั้งหนึ่งเราเคยมีความรักที่ทำให้ใจเต้นได้ทุกวี่ทุกวัน...
เด็กๆอะไรๆก้อเขิน นิดๆหน่อยๆ ก็ใจเต้น ตลกมาก...แต่ก็ยิ้มได้ทุกทีที่ย้อนนึกถึง
ได้ปั่นจักรยาน นอนดูวีดีโอ เล่นบาล เล่นอินไลน์ด้วยกัน...เป็นเราที่สดมากๆ แทบไม่ได้ปรุงแต่งเลย
เป็นเด็กที่หาความน่ารักไม่เจอเลย อ้วน...ไม่มีเสน่ห์...ทุกวันนี้ดูรูปแล้วอยากจะเผาทิ้ง
แต่ใครจะทำลง ในเมื่อเป็นช่วงเวลาที่มีนายอยู่หนึ่งคน มองว่าเรา...น่ารัก
เราคบด้วย เพราะรู้สึกว่าเค้าดูดี แถมรู้สึกว่าการมีแฟนเป็นอะไรที่ดูเท่ ...( เท่บ้าอะไรฟระ - -")
ไม่รู้จักความรัก ก็เลยทำอะไรพลาดมากมาย มองความรักด้วยมุมแบบการ์ตูนญี่ปุ่น เพ้อเจ้อมากๆ .
...แต่ก็ยังสนุกที่รู้สึกว่าเราเป็นคนสำคัญของใคร และมีใครที่เราได้ให้ความสำคัญ
----------------------------------------------------------------------------
ครึ้งหนึ่งเราเคยมีกลุ่มเพื่อนที่เหนียวแน่นมาก
ใครๆก็อิจฉาเราที่ได้เป็นเพื่อนกับคนพวกนี้ เด็กม.ปลายสูงๆเท่ๆ เดินไปไหนด้วยก็ภูมิใจ
นั่งคุยเรื่องความฝันกัน แซวกันเรื่องความรัก แข่งกีฬากันเอาเป็นเอาตายเหมือนจะได้โล่
นอนค้างบ้านกันเป็นเรื่องปกติ แล้วก็ตื่นไปโรงเรียนพร้อมกันอย่างคุ้นเคย...
เราได้เพื่อนผู้ชายสุดสนิท ได้พี่ชายสุดหล่อที่คอยปกป้องหวงแหน...ชีวิตสุดบรรเจิด
คิดว่าซักวัน...พวกเราคงได้โตเป็นผู้ใหญ่ไปด้วยกัน...ก็เรื่องธรรมดานี่นา...
ทั้งที่เป็นเรื่องง่ายๆแค่นี้ ก็ยังมีคนอุตส่าห์ใช้สิทธิขอพรไปกับเรื่องแบบนี้ก่อนจะเป่าเทียนวันเกิดตัวเอง ที่มีแค่ปีละครั้งเท่านั้น
เราเคยมองว่า ...เรื่องแค่นี้ทำไมต้องขอ ตลกชะมัด
....แต่ถ้าอะไรมันง่าย คนเราจะต้องอธิษฐานไปทำไม...
--------------------------------------------------------------------------
ผ่านมาครบ 6 ปีแล้ว
ปกติเราจะหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึง แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเราลืม
เราใช้ชีวิตเต็มที่ อยากทำอะไรเราก็ทำมันสุดเหวี่ยง
เพราะคำพูดของคนๆนึงที่บอกว่า..."อยู่ให้มันได้เห็น"
ตอนนี้คำอธิษฐานง่ายๆแบบนั้น กลายเป็นอะไรที่เราเองมองไม่เห็นแม้แค่เสี้ยวของความเป็นไปได้
เพื่อน พี่ชาย ความฝันที่คุยไว้ด้วยกัน หายไปอยู่ที่ไหน ตอนนี้เราก็สุดจะตามหา
------------------------------------------------------------------------------------------
วันนี้เด็กขี้เหร่คนนั้นดูดีขึ้นเยอะ...
ได้เรียนธรรมศาสตร์อย่างที่มาพร่ำมาตลอด ได้ไปค่ายอาสา ได้ไปเที่ยวแบกเป้ มีร้านที่จตุจักร กินเหล้าเมายา มีชีวิตที่ได้หัวเราะอยู่ทุกวัน
มีพ่อแม่ที่เข้าใจ...มีเพื่อนที่พร้อมจะร่วมหัวจมท้าย...และมีแฟนที่แสนดีที่ทำให้ยิ้มอยู่เสมอ
" อยู่ให้มันได้เห็น "....เราว่าเราทำได้ดีกว่านั้นนะ แต่ก็ไม่รู้ว่า "มัน" คนนั้นจะได้เห็นจิงๆรึป่าวนะสิ
...น้ำกลบตามานานแล้ว บอกแล้วว่าไม่อยากพูดถึง มองหน้าจอไม่เห็นแล้วนะ...
----------------------------------------------------------------------------------------------
"ขอโทษนะที่ทำเหมือนลืม ขอโทษที่คงทำให้ใจหายใจคว่ำกับหลายๆเรื่อง เจี๊ยบยังข้ามถนนไม่เก่งเหมือนเดิม ขึ้ตกใจง่าย กลัวฟ้าแลบ แล้วก็ขับรถได้แต่ทางตรงเหมือนเดิมด้วย 55+ อ้อ แต่กินเห็ดได้บ้างแล้วนะ มันก็ไม่แย่อย่างที่พูดจิงๆด้วยแหละนะ"
"ขอโทษด้วยกับเรื่องอาท เจี๊ยบเจ็บกับเรื่องนี้มากมายจิงๆ แต่ทุกวันนี้ก็ยอมรับอะไรๆได้มากขึ้นแล้วหละ ไม่ต้องห่วงนะ"
".....................ไม่รู้จะพูดอะไรอ่า"
--------------------------------------------------------------------------------------------------
วันนี้หกปีที่แล้ว รักแรกของเราจบลงแบบอมตะนิยาย
กลุ่มเพื่อนของเราสลายตัว ด้วยเหตุผลที่อธิบายกับใครต่อใครลำบาก
ความตายเป็นเรื่องเศร้า แต่ก็เหมือนเราได้เก็บเค้าไว้เป็นของเราคนเดียว
ได้เป็นรักแรกและรักสุดท้ายของใครซักคน ก็เท่อย่างที่เราอ่านในการตูนจิงๆ
March 02 ...เทพแห่งแท็กซี่...!!??!!เคยขึ้นแท็กซี่แล้วเป็นเหมือนกรูม๊ายยยย....
บ่ายวันหนึ่ง ณ ท่าพระจันทร์ ตังค์ไม่ค่อยมีแต่พึ่งแท็กซี่ดีก่าฟระ ร้อนไส้แลบขนาดนี้ อย่ากระนั้นเลย เอ้า โบกกกกก พั่บๆ
" ไปสยามปะคะ " "
"..............." ...เงียบ ( อ้าว ตกลงไปปะวะเนี่ย ) ปี๊นนนน ปี๊น ปี๊น ปี๊นนนน คันหลังก้อบีบแตรไล่ เห้ย คุณโชเฟอร์กรูเค้ากะลังจะตอบปัญหาโลจิสติกกรูอยู่นะเฟร้ย อย่ามาเร่งกันนะเว้ยยย
"......................." "ปี๊น ปี๊น ปี๊นนนนน...น..น" โอ้ย ขึ้นไปก่อนละกันเว้ย เด๋วมันไล่แล้วค่อยว่ากัน ( เพื่อนๆอย่าเอาเยี่ยงนะคะ เพราะการขึ้นแท็กซี่ไปนั่ง แล้วก็ค่อยกระเถิบตูดเปิดประตูกลับลงมายืนใหม่เนี่ย เป็นอะไรที่น่าอับอายมาก เพราะคนละแวกรัศมี 50 เมตรเทือกนั้น จะมองเราเป็นตาเดียว พร้อมกับคิดยิ้มเยาะ "หวาย..เค้าไม่ไปให้" ซึ่งจะทำให้เราอดสูกับชีวิตตัวเอง ประมาณสองนาที ถึงจะกลับมาต้งตัวได้ใหม่ เพราะฉะนั้น จงถามก่อน- ได้คำตอบ แล้วค่อยขึ้น จำไว้!! )
แต่กรูโดนบีบแต่ไล่...กรูจำเป็น เป็นภาวะกดดันทางสังคมที่ทำให้กรูเครียดมาก - -" จนตัดสินใจคิดสั้นกระโดดขึ้นไปปะทะแอร์เย็นฉ่ำ โดยที่ไม่รู้มาก่อนว่า....
กรูจะเจอกับแท็กซี่หยำฉาแห่งปี
ขึ้นมาแล้ว 15 วิ. เค้ายังไม่ไล่ลง เออ คงไปแหละมั้ง ..ก็แอบเบาใจ หยิบไอพอดมาเสียบหูฟัง
" .........ทำไม " เสียงมาจากข้างหน้า หลังจากกรูนั่งเหม่อประมาณ 10 นาทีได้ แต่ปริมาณการขยับของรถกลับแปรผกผัน รถติดโคดดด ขยับไปได้สองแมวเดินเองมั้งจากจุดที่กรูโดดขึ้น
"ว่าไงนะคะ " ฟังเพลงนินา ไม่ค่อยได้ยิน เผื่อเค้าจะพึ่งคิดได้ว่าควรตอบคำถามลูกค้าเมื่อสิบนาทีก่อน
"คุณหนะ จะไปสยามทำไม หะ!! " อ้าวว ง่วนเชียงแล้วไม๊หละ กรูไปแค่สยามนะ ไม่ใช่ชิคาโก้ จะมาสอบประวัติทำวีซ่ากรูทำไมฟระ มันกงการไรของเมิงเนี๊ยะ
"อ่อ..นัดเพื่อนไว้อ่ะค่ะ" นี่หละผู้มีปัญญาโดยแท้จริง หลีกเลี่ยงปัญหา ตอบๆมันไป
" รถมันติดมาก คุณรู้มั้ย แม่งติดมากเลยนะวันนี้ ดูซิ จะได้ขยับกันรึป่าววันนี้เนี๊ยะ แล้วแถวนั้นนะ สยามหนะ ไม่ต้องพูดถึง "
".............." <------- กรู
" ถ้าไม่มีธุระนะ ไม่น่าไปหรอก เฮ้อ... " น้ำเสียงสมเพชกรูเต็มพิกัด เหมือนกรูนี่ช่างเป็นแม่สาวติ๊งต๊องที่ไม่รู้เหนือรู้ใต้ ว่าสถานการณ์การจราจรมันเป็นยังไง
จังหวะนั้น กรูเริ่มงงๆ เริ่มรู้สึกผิด เริ่มหดหู่ เริ่มสับสน ....กรูทำให้เค้าลำบาก แย่จังเลยเรา ขอโทดเค้าดีกว่า
เคี๊ยกกกก !!!! จะบ้าเร๊อะ ใครจะคิดงั้น กรูเป็นลูกค้าผู้อุดหนุดกิจการเมิงมิใช่เร๊อะ กรูไม่ได้อ้อนขอเกาะเบาะหลังติดรถเมิงไปลงซะหน่อย ไรของแม่มเนี่ย
" แล้วพี่จะไปปะคะ " เออ...กรูอยากรู้แค่นี้แหละ ช่วยตอบกรูหน่อยเหอะ กรูขอร้อง ไม่อยากทำให้ใครลำบากใจหวะ
".................. " <-------- คุณโชเฟอร์บังเกิดเกล้า
ไม่ตอบ!!! เงียบ !!! คืออะไร !! คือเมิงไปรึป่าว!! ไปใช่มั๊ย!! ไปก้อขับเฉยๆให้มันถึงสิหวะ หะ จะมาคาดคั้นเอาโทดไรกะกรู อยากจะรู้จิงๆว่าเมืองไทยมันมีวัยรุ่นไปทำธุระที่สยามกันซักกี่คน มันมีเรื่องที่เป็นสาระให้ทำด้วยหรอวะที่นั่นหนะ หา...ที่สำคัญ ถึงกรูจะไปสูดลมหายใจสามฟืดแล้วกลับ ก็เป็นสิทธิโดยชอบตามรัฐธรรมนูญของกรูที่เมิงมิควรก้าวก่าย เข้าใจบ่ บักแท็กซี่
เอ้า ไม่เป็นไร เข้าใจว่าขับมาทั้งวัน รถมันติด หงุดหงิดกันบ้างเป็นทำมะดาหละเน้อ ไม่ตอบก้อเงียบๆกันไปละกัน
" เห้ย คันนี้แม่งโคดโง่เลย ทำไมไม่ออกซ้ายไปวะ คนอื่นเค้าจะได้ไปกันมั่ง " ปี๊นน.. " เห้ยไปสิเว้ยย มีสมองป่าววะ ไปดิเว้ยยย!! "
ฟังไอพอดม่วนใจ ก้อต้องถอดหูฟังออกอีกรอบ มันกรี๊ดกร๊าดไรของมันขึ้นมาฟระ หน้าวัดพระแก้วนะเว้ย ใจร่มๆหน่อยดิพี่ เมืองไทยสมานฉันท์นา
" คุณดู.. คุณเห็นมั้ย ว่าเลนนั้นหนะไปได้ ไฟมันปล่อยให้เลี้ยวขวาได้ จะมาโง่แออัดกันทำไมวะ รถมันติด ก้อฉลาดๆหาทางอื่นไปดิวะ แค่นี้คิดไม่ได้กันรึไง ไอ้คนพวกนี้ โง่ชะมัด อ้อมซะหน่อยดิว้า เอ้า นั่นหนะ คันแดงอ่ะ ขยับตูดหน่อย "
กรูเริ่มสงสัยว่าคุณโชเฟอร์กรูนี่เค้าลมบ้าหมูขึ้นรึป่าววะ ฉุนเฉียวชิหายย ...แล้วก็นะ ด่าคนอื่น โง่ โง่ คั่นมันทุกสามคำ เป็น article ในแกรมม่าพี่แกป่าววะ ไม่รู้ว๊อย รู้แต่ว่า...กรูเครียดดดด กรูไม่ชอบ อย่าด่าว่าคนอื่นโง่ได้ปะ เมิงเป็นคร๊ายย เมิงเก่งหรอ อาฮะ... ไปเป็นผู้ว่าแปะ ไปแก้ปัญหาจราจรเลย เอาให้โล่งเลยนะ เอาให้ได้อย่างใจเมิงเลย ไป ไป๊....จะได้ไม่มีใครมาโชว์โง่ให่เมิงอึดอัดคับข้องใจแบบนี้
" เห็นมั้ย ผิดที่ผมพูดมั้ยว่า ทางนี้มันคล่องกว่า ก็ไปเบียดรอเลี้ยวกันอยู่นั่น โอ้ย ไม่เอาด้วยหรอก โง่ชะมัด ผมไปทางนี้หละ ไปละคร้าบบ อยู่กันตรงนี้ ให้สนุกน้า ฮ่าฮ่าฮ่า "
นี่คือประโยคของว่าที่ผู้ว่าโชเฟอร์ หลังจากที่พี่แกดำเนินตามแผนอันชาญฉลาดที่วางไว้ได้สำเร็จ และมันไปได้ดีตามที่กะไว้ ...จิงๆกรูควรจะดีใจร่วมกะเค้านะ เพราะเป็นผู้ได้ประโยชน์โดยตรง ค่ามิเตอร์ไม่แพง ถึงที่หมายเร็ว แต่ในกรณีนี้ โอ้ยย กรูอยากเตะแท็กซี่ หมั่นไส้จิงๆเลยโว้ยยย เป็นอะไรมากมั้ยเนี๊ยะ นี่กรูหลงขึ้นแท็กซี่โรคจิดรึป่าววะ?
นาทีนี้ คิ้วกรูเริ่มขมวด แอร์เริ่มไม่เย็น กรูเริ่มกระสับกระส่าย แต่ก็ครึ่งทางแล้ว หนูเจี๊ยบ สู้ๆ
" อ้าว ติดอีกแล้ว อย่างที่ผมบอกคุณมั๊ยเนี่ย ว่ามันต้องติด คุณยังจะไปมันอยู่อีกหรอ หะ สยามเนี่ย ไม่เห็นมีไรเลย ข้าวของก็แพง "
" พี่ไม่สะดวก เด๋วหนูลงตรงนี้แล้วต่อเอาก็ได้ค่ะ "
กรูโกดดดดดดดดดดดด โกดตัวเองที่ทำเสียงพินอบพิเทากะมัน แถมทำไมกรูต้องเป็นผู้เสียสละด้วยวะ? ทำหน้าเจื่อนๆทำไม อ๊ากกก แต่ได้โปรด อย่าบอกว่า เออ งั้นลงไป!! ม๊ายยยย จิงๆกรูร้อน กรูไม่อยากเปลืองตัง อย่าขับไล่ไสสงช้านนน
" โห้ย มาถึงนี่แล้ว ผมไปให้อยู่แล้วหละ คันอื่นเค้าไม่ไปกันหรอกนะ จิงๆ เวลานี้เนี๊ยะ ใครๆก็ไม่อยากเข้าเส้นนั้น ตอนรับคุณขึ้นมา ผมยังคิดแล้วคิดอีกเลย "
โอ้ยย เป็นพระคุณ อยากจะเอาพุทธรักษามากราบ ให้หนูลงไปช่วยโบกรถเลยดีมั๊ย จะได้สมน้ำสมเนื้อกับบุญคุญที่คุณท่านชุบเลี้ยง รับอุปการะรับขึ้นรถมา อิชั้นรู้ตัวดีค่ะ ว่าท่านลังเลไม่อยากรับ เห็นได้ชัดจากที่คุณท่านเงียบเป็นสากเบือเหยียบครัช อยู่นานสองนาน จนทำให้อิชั้นต้องหน้าด้านง้องอนโดดขึ้นรถมาเอง...บัดซรบบบ ชีวิตช้านมันบัดซบรบบบ
หลังจากนั้น มันก็บลาๆๆๆ พูดพร่ำ ถึงปัญหาจราจร ราวกับเป็นผอ. การทางแห่งประเทศไทย ต้องสร้างทางด่วยตรงนั้น ต้องตัดถนนตรงนี้ เปลี่ยนระบบนู่นนี่ กู๊ดดดด กู๊ดจิงๆ กรูนี่ช่างตาแหลม มองคนเป็นจิงๆ บอกแล้วว่าแม่มแท็กซี่บรรดาศักดิ์ ฉลาดกว่าทุกสสารบนท้องถนน แต่...แปลกจังมาขับแท็กซี่ น่าจะไปขับยานอวกาศได้แล้วนะ ระดับเฮียเนี่ย แหม..ฟังมันตั้งแต่เสาชิงช้า ยันสยาม วิสัยทัศน์ที่พรั่งพรูก้อล้วนแต่คับบ้านคับเมือง แต่....กรูจะอ้วก มีถุงป่าว กรูเมารถเมิงอ่า แหวะ...เงียบได้ป่าวว้า เห้ย พลีสสส เงียบเห้ออ..
สรุปนะ กรูถึงสยามแบบวิงเวียนเหมือนคนเลือดน้อย จ่ายค่าแท็กซี่ไป 86 บาท แต่สูญเสียสุขภาพจิตไปแบบประเมินค่าไม่ได้ จิงๆหงุดหงิดเวลาขึนแท็กซี่นี่มีหลายแบบ แบบบ่นรถติดก็เจอบ่อย แต่เคสนี้แม่มรุนแรง ด่ากราดทุกคันที่ล้อมหน้าหลังแบบนี้ชวนให้คลื่นเหียนได้ง่ายๆ แถมเรียกบุญคุณจากผู้โดยสารอีก นับว่าเทพ เทพแห่งแท็กซี่จิงๆ
February 22 ...นิ๊ง หน่องง...เข้ามาเล้ยย ทำตัวตามซำบายน้า... @^___^@ ยู้ ฮู ..ทำสเปซซักที หลังจากไปสร้างบล็อกหลอกๆไว้ที่พันทิพ แต่บ่มีหยังในนั้นแม้แต่ ก ไก่ ซักตัว ( แล้วแกสร้างไว้ให้รกโลกไซเบอร์ทำม๊ายยย... )
ประเดิมหน้าแรกด้วยเรื่องสุดช็อกก ช็อกพวกชาวบ้านนะ ตัวเองช็อกเส็ดไปแล้ว
ถ้าบอกด้วยปาก พูดยาก... เลยคิดว่า แล้วแต่เวรแต่กรรมละกันนะว่าใครจะมาอ่านเจอบ้าง อ่านแล้ว ก็ฝากไปบอกเพื่อนฝูงด้วยละกัน
อืมม แต่บางคนก็รู้แล้วหวะ กรูไม่ได้เลือกที่รักมักที่ชังนะ รักเพื่อนเท่าเทียมจ่ะ แค่จังหวะที่จะพูดมันไม่ค่อยมีแค่นั้นแหละ
ความจิงไม่อยากประเดิมสเปซด้วยเรื่องหดหู่หรอกนะ แต่มันเป็นชีวิตกรูจิงๆ Reality Me!!
วางไว้หน้าแรกประจานชาวบ้านให้เค้ารู้กัน เผื่อเรื่องสุดยิดด..ด..ด เรื่องนี้ จะเป็นประโยดซักกะติ๊ดลิตเติ้ลบิทลิตเติ้ลมอ ให้กะเพื่อนๆที่คิดว่าตัวเองแย่แล้ว
- - - - - - - - - - หันมาเงี่ยโสตหูทางนี้เถิด สาธุชนทั้งหลาย - - - - - - - - - -
มาฟังข่าวใหม่จากหนูเจี๊ยบคนนี้ มามะ เอาหละ อยากรู้กันแล้วหละสิ ( สำหรับผู้บรรลุซึ่งความลับแล้วทั้งหลาย เลื่อนๆหนีไปได้เลย ไม่น่าค้นหาสำหรับพวกเมิงอีกต่อไปแล้ว )
มาสิจ้ะ มาเริ่มตำนานชีวิตยัยเจี๊ยบที่หน้านี้ด้วยกัน หน้าไดสาธารณะสุดบรรลัย ประจานตัวเองสุดขั้ว จั่วหัวน่ารัก แต่ข้างในเน่านรก บลา บลา บลา...
จะบอกแล้วน้า
T T " แง๊.. .เค้ายังไม่จบอ่า..ปีนี้ก็ยังไม่ได้รับปริญญาแหละ " T T
โอ้ววว ตกใจกันม๊ายย รังเกียจกันรึป่าวที่รัก โฮ โฮ...ชีวิตช้านมันสุดแสนจะ บัดซรบ
แต่ไม่รู้สิ ก็เกิดขึ้นแล้วอ่ะนะ ทำตัวเองล้วนๆ ไม่ใช่ดวง ไม่ใช่การท้าฟ้าลิขิตแต่อย่างใด
ตอนนี้กำลังใจดีนะจ้ะ ไม่ต้องห่วง สำหรับผู้ที่เพิ่งอัพเดทตะกี้ ...เก๊าะ ช่วงเน่าๆช่วงนึงของชีวิตอ่ะโนะ
แค่อยากให้ทุกคนมาเห็น ความหยำเปของตัวเอง น้องๆอย่างได้เอาเยี่ยง เพื่อนๆ จงเอาอย่างสำหรับการเผชิญเรื่องเลวร้าย
กรูไม่ใช่คนเก่ง ไม่ใช่คนดีอะไรเลย แต่อยากให้ใครต่อใครชื่นชมในความไม่ท้อแท้ ไม่มานั่งเก๊กซิมกะชีวิตเหมือนกรู
ใครๆไม่รู้ ก็นึกว่าชีวิตกรูสุดแสนจะไฮโซวว..ทำสวยไปวันๆ..รีดไถแฟนไปเรื่อยๆ..แฮปปี๊ แฮปปี้ นะเทอออ
เหอะๆๆๆ นี่ไงความขมขื่นที่ซ่อนเร้นราวกับละครกันตนาของกรู ประจักษ์กันรึยัง วะฮ่าฮ่าฮ่า ( น่าภูมิใจตรงไหน - -")
คร่าวๆชีวิตตอนนี้ ก็ยังคงเดินหน้าเตรียมเอกสารส่งสมัครเรียนต่อโทอยู่ ( หน้าไม่อายจิงๆ ) รุดหน้าราว 85%
แม้ว่าจะขาดใบคาดว่าจะจบ ซึ่งต้องขอผัดผ่อนเค้าไว้ก่อน แล้วจะส่งตามไปตอนเดือนมิถุนา...เปิดเทอมหน้าอ่ะถึงแจ้งจบใหม่ได้
โทเฟลก้อใส่ใจอยู่นะ เป็นกำลังใจให้ด้วยนะจ้ะ เหล่าสหาย และผู้มาเยี่ยมเยือนทุกท่าน
เริ่มต้นชีวิตในไดได้อหิวาไม่มีใครเทียบ แค่อยากบอกตัวเอง และคนอื่นๆให้ลองติดตามชีวิตข้างหน้าของกรูหน่อยว่า...จะก้าวไปทางไหน
กรูจะได้เป็นนักเรียนนอกดีกรี ป. โท รึป่าว , จบมามันจะได้งานดีคุ้มกะที่ไปป่าววะ , รักกะเอจี๋จ๋าราวเช็กสเปียร์เขียนบท สุดท้ายจะยืดซักแค่ไหน...and more
สุดท้ายสำหรับการเปิดตำนานชีวิตกันตนา ขอทิ้งไว้นิดว่า
สเปซนี้ ไม่ใช่เอนไซโคลปิเดีย ไม่มีสาระอะไรนะก๊ะ - ไม่ใช่ไดอารี่พี่โน้ท อุดม ..ไม่สามารถสร้างความบันเทิงได้ขนาดนั้น - ไม่ใช่บทกวีของวิคเตอร์ ฮูโก้ โปรดอย่าคาดหวังความลุ่มลึกใดๆ
....แต่ไดนี้จิงใจใสปิ๊งนะเออ ฮิ้วววว บอกอะไรของแท้แน่นอนทุกประเด็นข่าว จิกกัดทุกคนที่กรูโกดไม่ไว้หน้า ด่าหมา ด่าจราจรไม่เว้นถ้ากรูเมาแล้วกลับมาอัพ ไม่มีการสร้างภาพอะไร
ให้มาหลงรักผ่านตัวอักษรแน่นอน หวานคือหวาน มารก็คือมาร บอกไว้ก่อนเลยเจ้า..
ไปแล้น ใครประเดิมกรูคนแรก เด๋วนำหางตั๋วมาแลกไอติมกะทินะก๊ะ
|
||||||
|
|
